Erdoğan-Davutoğlu ikilisi, “Arap baharı şu, bu...”, sonra Suriye, Mısır derken... sanki “Yeni bir Türk dış politikası” oluşturmuşlar gibi, içeride epeyce hava bastıktan ve yığınla ilkel içgüdüyü kışkırttıktan sonra çuvalladılar.
Önce, “Yeni bir Türk dış politikası” niçin olmazdı, ona bakalım:
Türk dış politikası, hemen her zaman bir “devlet politikası” olmuştur ve AKP’ye gelinceye kadar hiç bir zaman “parti politikası” olmamıştır. “Devlet politikası” olması, devlet kurabilmek için oluşmuş bir politika olması nedeniyledir. Devlet politikası olarak Türk dış politikası temelde “haddini bilmek”tir. Ortadoğu’ya ve bilhassa İslam dünyasına hiç karışmamaktır. Emperyalist Batının genel çıkarına “kendi bağımsız kararı” ile katılmış olmakla yetinmelidir. “Tampon” olduğunu unutmamak, ileri gitmemektir. Bunun içinde katiyyen kraldan çok kralcı olmamak da vardır. Hiçbir nedenle ve hiçbir yerde Batı’nın önüne geçmemek esastır. İstediğini konuş ama NATO’un verdiği görevden başkasını kendine görev edinemez, durumdan vazife çıkaramazsın.
AKP ne yaptı, ve neyi değiştirdi?
Esad ile içli dışlı mı oldu? Yok. A. Necdet Sezer’in döşediği kaldırımda yürüdü. El Kaide (El Nusra) ile gizli kapaklı işbirliği mi geliştirdi? Yok. ABD böyle yap dedi yaptı. Şimdi ne yapıyor? ABD politika değiştirdi, o da değiştiriyor, ama “bağımsız”!
Erdoğan-Davutoğlu ekibi bu işten zarar etti mi? Etmedi. Politikasını Suudi’ye ve Katar’a finanse ettirdi. “Strateji pazarlaması” yaptı. Bu arada suçlar da işlemiş olabilir. Korkmasına hiç gerek yok. Uluslararası “Divan” kuran ABD değil midir? ABD dostlarını yargılatmaz.
Erdoğan-Davutoğlu politikasında Türkiye zarar etmedi dedik ama, ileride ödemek zorunda olacağı bir fatura yarattı gibi. Erdoğan-Davutoğlu ikilisinin Suriye’ye karşı özel bir “Hatay politikası” oluşturdukları kimsenin dikkatinden kaçmadı. Suriye Cenevre’de Türkiye’yi “ilhakçı devlet” olarak suçladı. Suriye’nin bu algısı ağır bir algıdır. Günü geldiğinde “Hatay-İskenderun hesabı” yaratabilir.
Kısaca Erdoğan-Davutoğlu ikilisi Türkiye’yi Suriye’ye borçlandırdı. Türkiye bu borcunu, “Hatay’ı vererek” ödemeyecektir elbette, ama Hatay’ı vererek ödememek için bir de “Hatay ile sulh yapmak” zorunda kalacaktır.
Yani Erdoğan-Davutoğlu politikası Suriye’yi nüfuzu altına alacağım derken Hatay’ı Suriye’nin nüfuzuna itelemiştir.
İktidarlar “yolsuzluk yapanı” tasfiye ederek güçlenirler, sistemi temize çıkarmanın klasik yöntemidir bu.
Ne yapmış AKP’nin bakanları ve yakınları ve yandaşları?
Rüşvet almışlar.
Ne kadar?
2 milyon veya 2 milyar dolar, görülen işe göre şu kadar veya bu kadar...
Neyin karşılığıdır bu rüşvet?
Kamunun kasasına girip çıkan 162 milyar doların karşılığı
Kamudan çıkıp kime gitmiştir?
En önce ve en çoğu TÜSİAD’çılara
Buna kapitalizm deniyorsa eğer, TÜSİAD’çıların işinin görülmesi aynı zamanda MÜSİAD’çıların, TUSKON’cuların, ASKON’cuların ve bilumum AKP yandaşlarının da işinin görülmesidir.
Yolsuzluk olmazsa kapitalizm olmaz.
Erdoğan tüm yargıç ve savcıları kendine bağlayacakmış!
Bu kadarı olmazmış, demokrasiye ve hukuk devletine sığmazmış.
Anayasaya da aykırı imiş...
Ne değişir ki?
Bu yargıç ve savcıları nereye bağlarsan bağla, sonuç mu değişecektir, ona bak.
Bunlar “normal bir demokraside” aklın alacağı şeyler değilmiş.
Bu tarz itiraz, AKP’den “normal bir demokrasi” bekleme anormalliğidir.
Yokedilen “hukuk devleti” değildir.
“Hukuk devleti” olsa bunlar zaten yapılamaz.
AKP’nin yapmak istediği, Türk Cumhuriyeti devletini tahkimdir.
Bunu AKP yapıyor diye şaşırmak niye?
Türk Cumhuriyeti devleti geçmişte de bir çok kez, gelişiminin ana doğrultusundan derin sapmalar göstermiştir.
Örneğin, anayasasına; “özel mülkiyet kamu yararı aleyhine kullanılamaz” (27 Mayıs) diye yazabilmişken, Keban Barajı kamulaştırmalarında özel mülkiyet lehine kamu yararını çiğneyerek barajın inşaatını 4 yıl geciktirmiştir. Ya da; gene bu aynı devlet, programına “toprak işleyenin, su kullananın” cümlesini yazmış bir siyasetçiyi, başına miğfer giydirip toprak ilhakı amaçlı (Kıbrıs) bir savaşın komutanlığına atamıştır.
Erdoğan ile 11 yılı götüren Türk devleti şimdi de Erdoğan ile özüne, en güçlü olduğu asıl yüzüne dönmekte veya bürünmektedir.
- Ayrıntılar
- Yalçın Yusufoğlu
- Siyaset
28 Ocak 2014 Türkiye Komünist Fırkası kurucuları Mustafa Suphi, Ethem Nejad ve arkadaşlarının Ankara’dan Kemal Paşa’nın emriyle, Erzurum’dan Kâzım Paşa’nın da dahliyle, Pontos’lu Rumların, Ermenilerin (sonra da Koçgiri’li Alevi Kürtlerin) katili MAH’çı eşkıya Giresunlu Osman Ağa’nın organizasyonuyla, infazcı katil diğer bir MAH’çı Yahya Kâhya ile adamları tarafından öldürülmelerinin 93. yıldönümüdür.
Bu toplu suikasti 2007’de Ocak ayında Hrant Dink’in öldürülmesine benzetebiliriz. Nasıl ki, Hrant Dink suikasti devletin (merkezi ve mahalli) kolektif bir cürümüyse, bu suça devletin gizli açık idari ve adli kurumları iştirak etmişlerse, Suphi-Nejad ve arkadaşlarının katlinde de Ankara Hükümetinin, –o yıllarda adı TSK olmayan– askeriyenin, gizli teşkilat MAH’ın ve şehir eşrafının, dükkânları kapattırıp gösteri yaptıran hacı-hoca takımının işbirliği vardır.
Trabzon Mebusu Ali Şükrü Bey, Meclis Reisi Mustafa Kemal Paşa’ya verdiği raporda cinayeti Osman’ın işlettiğini yazmıştır.
Bugünkü terimlerle konuşursak, Kemalistler, Özel Harp’çiler ve dinciler ortak düşmanları komünizme karşı el birliği ve suç birliği etmişlerdir.
BMM henüz 1 yaşına bile basmamışken işlenen cinayetin ortakları arasında sonradan siyasi nedenlerle ayrışma çıktığında, Kemal Paşa’nın fedaisi Osman Ağa, Meclis’teki 2. Grubun başı ve Kemal’in muarızı Ali Şükrü Bey’i evine kahve ve nargile içmeye davet edecek, boğdurarak öldürtecekti.
- Ayrıntılar
- Yalçın Yusufoğlu
- Siyaset
Hrant Dink’in öldürülmesinden bu yana yedi yıl geçti. Bu süre içinde suikastin iç yüzünün aydınlatılması, tetikçilere talimat verenlerin ortaya çıkartılması yolunda bir milim yol alınmadı. Alınmasına izin verilmedi.
Ama insanların da suikasti unutmadığı her geçen yıl daha geniş katılımla yapılan 19 Ocak protestolarından belli.
Son aylarda AKP ile Cemaat arasındaki kavganın kızışmasıyla, cinayeti Cemaatin yaptırdığına dair imalara tanık olduk, 17 Aralık depreminden sonra, kimi Tayyip Erdoğancı medya konuşanları-yazanları bu savı daha yüksek sesle dillendirir oldular.
Tayyip Erdoğan ve adamları bugün Silivri davalarında olduğu gibi, Hrant Dink cinayetinde de “paralel devlet dedikleri” Nur Cemaati savcı, yargıç ve polislerini itham ededursunlar, biz yedi yıldır her 19 Ocak’da ve başka değinmelerde sık sık tekrarladığımız hususları bir kez daha hatırlatmak istiyoruz.
Nurcu polis şeflerinden Ramazan Akyürek Trabzon Emniyet Müdürüyken istihdam ettiği (ve kendisine “ağabey” diye hitap edecek kadar yakın olan) Erhan Tuncel Dink’in öldürüleceğini Trabzon Emniyetine haber verdiğinde Ramazan Akyürek Em. Gen. Md. İstihbarat Daire Bşk. idi. [Suikastten sonra daha üst makam olan Teftiş Dairesi Başkanlığına atandı, bu görevde 17 Aralık sonrası tasfiyesine kadar bu görevde kaldı.]
Trabzon Emniyeti ihbarı Em. Genel Müdürlüğüne ve İstanbul Emniyetine bildirdi. Ayrıca haber Trabzon İl Alay Komutanlığına da iletilmiş, görevli astsubay haberi derhal Alay Komutanına aktarmış, o da “tamam, ben ilgilenirim, sen karışma” demiştir.
Belleklerimiz tazelemek ve olaya hangi makam ve kişilerin karıştığını hatırlamak için cinayetten üç yıl önceye gidip, bir özet yapmakta yarar var.