- Ayrıntılar
- KIZILCIK
- Sayı 31 (Kasım/Aralık 2007)
Fethullah hoca olayı, devletin resmi modernleşme programı ile toplumun geleneksel değerlerini yeniden canlandırma işlevi görmüştür. Yaşama ihtiyacı veya arzusu arasında sıkışmış gibi görünen belli bir halk kitlesi için en barışçı ve uzlaştırıcı bir uyum ve entegrasyon projesi olarak görünmektedir. Bir yandan modernliğin getirdiği değerleri yok saymak istemeyen, ancak öbür yandan binlerce yıllık bir gelenek ve duyarlığın ürünlerine sırt çevirmek istemeyen bir kitle için Fethullah hocanın temsil ettiği tez veya daha doğrusu sentez, en işe yarar proje olarak görünmektedir."
Bu satırlar "Görüş" adlı bir dergide yayınlandıktan sonra 7 Şubat 1998 tarihli Hürriyet'te Ertuğrul Özkök imzasıyla iktibas edilmişti. "Görüş" adındaki dergi bir TÜSİAD yayınıydı.
O günden bu güne köprülerin altından akan sular,Türkiye'de "modernliğin getirdiği değerler"le, "binlerce yılın gelenek ve duyarlılığı"nı meczetme "proje"sinin hayata geçmesi yolunda bir hayli yol alındığını gösterdi. Son varılan menzil, 98'den bir yıl önce yukardan müdahaleyle defteri dürülen Erbakan hükümetinin önde gelen elemanlarından Abdullah Gül'ün dokuz yıl sonra Türkiye Cumhuriyeti Cumhur Başkanı koltuğuna oturması oldu.
Bu olayı bir “karşı-devrim” gibi görüp hayıflananlar var. Buna karşılık, aynı olayı bir "millî irade – ya da halk – darbesi" gibi gösterip kutlayanlar da.
Her iki “tez” de hüsnü kuruntu ürünü…
Karşı-devrim dedikleri, Türkiye'nin nevi şahsına münhasır parlamanter "demokrasi"sinde geçerli siyasal süreçlerin olağan tecellisinden başka bir şey değil. 2002 genel seçiminde dünyanın en "acayip" seçim sistemi sayesinde ("garip" bir rastlantı, tam da ABD'nin Irak'a korsan saldırısını başlatmasının arifesinde) iktidar olup ülkenin tüm maddî hayat süreçlerine tek başına vaziyet eden bir ekibin demokratik meşrûiyetine hiç bir surette toz kondurulmamışken, o aynı ekibin 2007'de beş yıldır tek başına iktidarda kalmanın her imkân ve avantajını devreye sokup kullanarak seçimde yine büyük başarı sağladıktan sonra kendine kendi içinden bir C.Başkanı seçmesi niçün –ve ne gibi– bir karşı-devrim oluyordu? Ya da, bir başka deyişle, 2002 Kasımından 2007 Temmuzuna kadar öyle bir hükümetin işçisiyle, köylüsüyle, kamu çalışanıyla emekçi kitlelerin belini kıran neo-liberal politikalar ve uygulamaları tam bir pervasızlıkla öne çıkararak ülkeyi bütün maddi / manevi potansiyelleriyle uluslararası sermayenin istifadesine sunmasına pekala tahammül edilebilmişken, aynı hükümetin önde gelen bir bakanının C.Başkanı olmasına niçün ve nasıl asla katlanılamazmıştı? Bay Gül gibi son beş yıldır bu ülkenin sorumlu dışişleri bakanı olmuş ve bir ara başbakanlık bile yapmış bir siyasînin (91'den bugüne dek 16 yıl aralıksız milletvekili olmuş bir zat!), eşinin başı kapalı diye, şu sıralarda 84 yaşını idrak eden bir cumhuriyetin en tepe postuna oturmasında yadırganacak ne var? İnsanların ilkokul sıralarından başlayarak "Halklara din lâzımdır! Müslümanlık dinlerin en âlâsıdır!" denile denile eğitildiği "inkılapçı imamlar" yetiştirme gerekçesiyle açılan İmam-Hatip okullarının son elli yılda su katılmadık Cumhuriyet hükümetleri eliyle dini bütün yurtdaşlar yetiştiren bir ikinci, paralel eğitim sistemine dönüştürüldüğü, "Atatürkçü" kimlikleriyle iftihar eden seçkin aydınların yeri geldikçe, "Ben de elhamdülillah Müslümanım," diyerek söze girdiği bir ülkede, Kayserili bir Müslüman çocuğu niçün cumhura başkan adayı olup Atatürk'ün "koltuğu"nda oturmayacaktı?
"Karşı-devrim" üzerine bu kadar.
Seçim sonuçları belli olunca, "Bu da işte halkın muhtırası!" diye hop oturup hop kalkanların sergiledikleri zihniyete gelince…A. Gül'ün, C.Başkanlığına seçim sonrasında yeniden aday olduğu zaman kapı kapı dolaşıp ne diller döktüğünü hatırlayın. Bi,"Vallahi de, Billahi de!" demediği kaldı. Böyle millî irade "darbe"si mi olur? Yüzde 47 oyla geri gelmenin ne olduğunu, "halkın muhtırası" denilenin hangi yöntemler ve hangi iç/dış destekler sayesinde, nerelere ve kimlere borçlanılarak, hangi iradelere biat edilerek gerçekleştiğini AKP'nin kodamanları herkesten iyi biliyorlar. Türkiye Cumhuriyetinde C.Başkanı makamına kendilerinden birinin oturması için o makamı illa 'halkın muhtrası"yla filan fethetmeleri gerekmiyor. Tam tersine, TÜSIAD'ın dergisinde vaktiyle –ve de ilginç bir öngörüyle!– sözü edilen "…en barışçı ve uzlaştırıcı uyum ve entegrasyon projesi"nin gerçekleşmesine katkıları için memleketin ve ekonominin ilk sahipleri tarafından ödüllendirilmekte, arkalarından bastıran yeni yetme "kaplan"ları ehlileştirme işine sürülmektedirler.
Türkiye’nin Dışişleri Bakanı A.Gül'ün Türkiye’ye C.Başkanı olması esas itibariyle bir terbiye operas-yonudur. A.Gül üzerine düşeni yerine getirmeye , siz ister inanın, ister inanmayın, söz vermiştir. Çankaya'da oturduğu sürece bu ülkenin özde değil sözde "dindar cumhurbaşkanı" olarak ülkenin sahiplerinin sözde değil özde sadık hizmetkârı olacaktır. Tarihin bu momentinde ve dünyanın bu hâlinde Türkiye'nin "demokratik" realitesi…neyse odur! O bağlamda, bundan on yıl önce işine zorla son verilen Erbakan hocasının işini bilir dirayetli talebesi bugün Çankaya'nın hakkını vermeyi haketmiştir. Önümüzdeki birkaç yıl için daha Tayyip Erdoğan, Unakıtan, Cemil Çiçek, vb. gibi insanlar tarafından yönetilmesi “demokrasinin gereği” olduğu söylenen Türkiye gibi bir ülkede bundan daha doğal, olağan ne olabilir? Süreçte başımıza hiç istenmedik başka “kaza”lar gelemez mi (söz gelimi “mahalle baskısı” gibi, malezyalaşma” gibi...ya da yeni yeni e-posta muhtıralar gibi...) ? Gelebilir. Onlara da, Türkiye’de doğal ve olağan olanı değiştirmeye aklınızı, yüreğinizi koymadığınız sürece kuzu kuzu katlanırsınız!
- Ayrıntılar
- KIZILCIK
- Sayı 31 (Kasım/Aralık 2007)
Toplumsal güç ilişkilerini yeniden tanımlamak zorunda kaldığı bir sarsıntı geçirmeden Türkiye birden anayasa tartışmasına girdi. Bunun, 22 Temmuz seçiminde kazandığı başarıdan sonra AKP'nin kendini yeni bir "kurucu güç" yerine koyduğundan daha gerçekçi bir açıklaması olmalıdır.
Mevcut anayasanın temel kurgusunu "Kemalizm" dediğimiz bir ideoloji temellendirmektedir. "Değiştirilemez" denilen ilk üç maddesi bununla ilgilidir. Tartışma buraya yoğunlaşmakta, mesele bundan ibaretmiş sanılmaktadır. Değildir. Türk sermaye egemenliği sistemi 25 yıldır bu anayasa ile devinmektedir ve aynı anayasa içinde, AB normları doğrultusunda sözde "demokratikleşmekte" dir! Böyle bir saçmalık olabilir mi? Senedi Ittifak'tan (1808) bu yana dokuz anayasamız olmuş. Bunlardan ikisi, 1909'da fiilen cumhuriyet kuranı ile, 1961'de toplumu yeni baştan kurmaya teşebbüs edeni akılda kalmıştır. Akılda kalan nedir? Sol açısından akılda kalacak kadar önemli olanı, her ikisinin de işçi ve emekçi sınıflara "ödün" vermesidir. Niye? Çünkü emekçi sınıflar bunu istemişler, istemeye cüret etmişlerdir.
1908'de bir yıl içinde Türkiye'de 480 kadar yasa dışı grev yaşanmıştır. 1961'de kabaran ve ünlü Saraçhane Mitingi’ne kadar varacak olan bir işçi uyanışı vardır. Bu ikisi ve diğerleri, Türk sermaye egemenliğinin kendini somut duruma göre yeniden temellendirmek zorunda olduğu durumlardan doğmuştur. Bugün Türk sermaye sınıfı egemenliğinin, "küreselleşme" olarak tarif edilen dünya durumuna entegre olabilme sorunu vardır. Bu durum, bu sınıfın ulusal devlet dahil bütün araçlarını, emekçi sınıfların veya varsa başka diğer sınıfların küreselleşmenin sonuçlarına karşı direncini dengeleyecek biçimde tahkim edip güçlendirmesini gerekli kılmaktadır. AKP'de biriken bugünkü siyasi güç sermaye sınıfının örgütlediği güçtür ve "küresel bir ayanayasa" ile tahkim edilmek istenmektedir. Küresel olan aynı zamanda otomatik olarak sözde ·"özgürlükçü!" de olacağı için bütün şaşkın liberal zevat anayasa tartışmasında AKP'ye destek çıkmaktadır...
Tartışma bugünkü biçimiyle derinleşir ve yeni bir anayasa ile sonuçlanırsa, bu anayasanın "yeni"liği, sermaye sınıf hâkimiyetini pekiştirmek ve küreselleşmeci güçlerle bütünleştirmekten ibaret olacaktır. Işçilerin, emekçilerin, milyonlar hâlinde yıkıma uğrayan yoksul köylülerin, işsizlerin, yeni bir anayasa için tartışmaya siyasi güçleriyle katılma olanakları yoktur. Bu nedenle onlara görüş soran da yoktur. O zaman yapacakları veya onlar adına yapılacak şey, "kaale alınacakları" bir şey yapmaktır. "Özgürlükçü anayasa!" ise hodri meydan! Işçilerin sendikal özgürlüğü yok. Memurların, asker ve polislerin, emeklilerin, köylülerin sendikalaşma özgürlüğü ve bu temelde doğru dürüst grev gibi, işçi dayanışması gibi anayasal hiç bir hakları yok. Kapitalist sınıfın kayığında şarkı söylemekten başka özgürlükleri yok. Bunlar da olsun diye bugünden harekete geçmek. Sendikaları, dernekleri, işçilerin ve emekçilerin olduğu yerleri bu bilinçle donatmak. Mâdem "yeni bir kuruluş"... kurucular arasına girmek için mücadeleye güç toplamak. Ortaya, ne istediğini açıkça gösteren bir talep çıkarmak. Sesini duyurmak değil, ses getirecek araçlar bulmaya ve kullanmaya yönelmek. Günü geldiğinde ve kimseye sormadan, Saraçhane'de veya başka görünür bir meydanda, sağ ve sol yumruklardan birini havaya kaldırmak. Bu korkulan şeyi korkusuzca ve de kendine yakıştırarak yapmak!
İşte mesele.
- Ayrıntılar
- Administrator
- Sayı 31 (Kasım/Aralık 2007)
Hayat ağacı
Büyük çıkar / Kayıp / Helâl! / İran / Büyüme ve istihdam / Farklılıklarıyla zenginmişler! / Belki de AB'ye uyumdandır..? / Minibüste ölüm / Özür ile kabahat / Referandum! / Anayasa / İktibas! / İktibas !! / İktibas !!! / İktibas !!!! / Nereden? / Gücü gücü yetene! / Mahkeme kararıyla olmaz... / 25.000 dolarlık oyuncak / Nabız / "Tepkide ölçü kaçıyor!"
AKP'nin seçim zaferi, kimin için!
İzzettin Önder
CHP
Tevfik Çavdar
Bir seçim böyle geçti
Yalçın Yusufoğlu
Hayat tarzı mıymış..?
Halim Togan
Sanayi devrimi ve çağı aşılmıştır
Ömer Özkan
Brezilya'da İşçi Partisi iktidarı
Zeki Yavuz
İdris Küçükömer meselesi
Tektaş Ağaoğlu
Sanat-Kültür-Kitap
Şiiri bir "güzellik nesnesi" olarak değerlendiren
Ahmet Hâşim
Konur Ertop
Teoman Aktürel öldü
K.E.
Modern edebiyat ve okur
Orhan Aydın
17. yüzyıldan bir âkil adam!
AKM
T.A.
Tam bienallik
T.A.
Antonioni ve Bergman
Refik Zerengil
Şaban Ormanlar
Âtıf Kışla
İnternette Kızılcık turu
Sosyal Haklar Derneği / Via Campesina
Belge
Kolları uzun, operasyonları gizli ordu
Ferai Tınç (Hürriyet)
Kapital'in birinci basımının 140. yıldönümü
"Anlatılan senin hikâyendir!"
Sayı 31'in tamamına buradan (PDF - 15,0 MB) erişebilirsiniz.
Saraçhane 2007
Siyaset
Ekonomi
Dünya
Kültür-Anma