Huseyin Gurcan 50.yilHüseyin için yazmaya oturduğumda pek çok anı düşüverdi önüme... O sevimli yüzü, esprili konuşması, neşesi... Pek çok partili ile birlikte ortak kullandığımız İstanbul’daki evde aynı yataklarda yatmış ve birlikte uyuz olmuştuk. Bu tatsız durum bile onun diliyle ortak bir neşeli anıya dönüşüverirdi. Zaman zaman farklı yerlerde görevlendirilmemiz, araya bazı kopuklukların girmesi bunca zaman sonra zihnimde bazı anıların toparlanmasını güçleştiriyor. Gerçek gazetesinin 149. sayısında Hüseyin’in ölümüyle ilgili bir haber hayat hikâyesini özetliyor, ekte iletiyorum. Habere eşlik eden fotoğrafı bir etkinlikte konuşur halini gösteriyor, neredeyse ağabeyi Veli Gürcan kadar etkili bir hatipti, kitleleri etkilemesini iyi bilirdi.

Tanışmamız 12 Mart günlerinde oldu, henüz parti kurulmamıştı. İleride parti kurucusu olacak isimlerin yönetiminde etkin olduğu DİSK’e bağlı Basın-İş sendikası Türkiye çapında büyük bir grev başlatmıştı. Devlet Malzeme Ofisi matbaası dâhil pek çok yerde greve gidilmiş, sendikaya destek için etkinlikler yapılmaya başlanmıştı. Hüseyin Basın-İş sendikasının bir elemanı olarak Ankara’da düzenlenen destek eylemlerine yardımcı olmaya gelmişti. Mahsuni dahil pek çok sanatçının katılacağı büyük bir kapalı salon toplantısı düzenleyerek destek sağlamaya çalışıyorduk. Gecekondu bölgelerinde kahvelerde, okullarda, hatta Kızılay’da bilet satıyor, greve destek için çağrı yapıyorduk. Hüseyin de o günlerde bizim evimizde kalmaya başlamıştı, her işe koşturuyor, sendikanın Ankara şubesine destek veriyordu. Neticede oldukça başarılı bir gece düzenlendi, Ankara grubu olarak neler yapabileceğimizi göstermesi bakımından bizim için de önemli bir deneyim olmuştu.

Hüseyin’in daha sonra Çukurova bölgesi örgütlenmesinde görev aldığını öğrenmiştik. Partide böylesi görev tayinleri oluyordu. Özellikle Mersin İl Örgütünün kurulmasında, Hür Cam-İş sendikasının Mersin’de yeni kurulan cam fabrikasında örgütlenmesinde etkin olduğunu duyuyorduk. Adana’dan Yaşar Gökoğlu Hüseyin’le ilgili duygularını şöyle aktarıyor:

Hüseyin ile yakın çalışma imkânı bulamadığım için üzülüyorum, onu daha yakın tanımak isterdim. Ben Adana’da iken o Mersin’e görevli olarak gelmişti. Söyleyeceklerim büyük ölçüde duyduklarıma dayanıyor. Kendisine Mersin’de partiyi örgütle, denmiş ve sadece bir ilişki verilmiş. O da hastanede çalışan bir hemşire imiş. İki senede Adana’yı aşan büyüklükte bir il örgütü yaratabilmiş bir kişiydi Hüseyin. İnsanlarla ilişki kurma ustası olduğu söylenir. Mersin’deki cam fabrikası yeni kurulmuş sayılırdı, binlerce işçi o fabrikada çalışıyordu. Hüseyin işçilerin hangi semtte oturduklarını öğrenip, o semtteki kahvelere aylarca gidip onlarla tanışmış ve dost olmuş, oyun oynamış onlarla. Sonraları o işçilerin arasından birçok sendika yöneticisi çıktı. Şunu da hatırlıyorum; Hüseyin Mersin’den ayrıldıktan yıllar sonra eski bir dava için onu Mersin’e getirdiler. Adliye çıkışında yoldan geçen bazı kişiler Hüseyin’e selam verdi ve “geçmiş olsun” dedi, ama partili arkadaşlar o kişileri tanımıyorlardı.

Mersin’e gittiğim bir gün Hüseyin ile şehir içi bir otobüse binmiştik. Hüseyin uyumaya başladı. Uyandığında “hep böyle oluyor, olur olmaz uykum geliyor” demişti. Nereden bilirdim, bunun o beyin hastalığının belirtisi olduğunu?

Erken kaybettik Hüseyin’i. Adana ve Mersin’den kalabalık bir gurup olarak cenaze törenine katılmak için memleketine gittiğimizi hatırlıyorum. İlişki kurma ve örgütleme uzmanıydı Hüseyin. Hakkında duyduklarımdan sonra şunu söyleyebilirim; bu özelliklere sahip olmak için mütevazı olmak, insanlara değer vermek, dinlemeyi bilmek gerekir. Öyle biriydi Hüseyin Gürcan.

Bir süre sonra Parti kuruluşunda yer alan bazı isimlerin ayrılması, bazı yöneticilerin de DGM’deki mahkûmiyetleri nedeniyle görevden ayrılmalarıyla Kurucular Kurulu 1-2 Ekim 1975 tarihinde aldığı kararla bazı isimleri Genel Yönetim Kurulu üyeliğine atadı. Hüseyin Gürcan da bu isimler arasındaydı. Birinci Kongre’ye Genel Yönetim Kurulu üyesi olarak katıldı, Kongre’de tekrar seçildi. Bu yıllarda öğretmen olarak tayininin çıktığı Çanakkale’de tanıştığı Turgut Haskan Hüseyin’le ilgili şunları aktarıyor:

Hüseyin Gürcan’la tanışmamız Gelibolu’ya gelince oldu. Bana TSİP’den geldiğini ve Yenice Pazarköy’e ortaokul öğretmeni olarak atandığını söyledi. Ona mevsime uygun kıyafet aldık, bir gece ağırladıktan sonra Yenice ilçesine yolcu ettim. Kısa sürede Pazarköy beldesindeki 24 civarında öğretmeni TÖB-DER üyesi ve Demokratik Merkeziyetçi yaptı. Yenice TÖB-DER Kongresi’nde uzun, tarihi, etkili bir konuşma yaptı. Daha sonra Pazarköylü genç bir kızla, Emine ile evlendi, ondan Hüseyin adında bir oğlu oldu. Sonra Bursa Eğitim Enstitüsü’ne atandı, orada faşistlerin saldırısına uğradı. Sonra askere asteğmen olarak gitti.

Hüseyin’in askerliğini yaptığı günlerdi, çok sık görüşemiyorduk, karşılaştığımızda eski günleri anıyor, gelecek güzel günler için ortak hayallerimizi paylaşıyorduk. Ne zaman görsem elinde bir pamuklu çubuk kulağını karıştırıp dururdu, sürekli baş ağrısı çektiği için de aspirin türü ağrı kesici ilaçlar içerdi. Ne yazık ki sonu da bu ihmali yüzünden oldu.

Cenazesi de olaylı oldu. O gün İstanbul’da polislere bir saldırı neticesinde ölenler ve yaralananlar olmuş, ortalık hayli karışıktı. Hüseyin’in Gümüşsuyu Askeri Hastanesi’nde öldüğü haberini almıştık. Şişhane’deki genel merkez binasında toplandık, eşi ve eşinin birkaç yakını da geldi, acı haberi söyledik, o an genel merkez cenaze evi gibiydi. Hastaneden alınan cenaze Şişhane’ye getirilmiş, sokakta kalamayacağı için binaya alınmıştı. Bir yandan cenazeyle ilgileniyor, gelen kalabalıkları görünce bir saldırı olabileceği endişesiyle tedbir almaya çalışıyorduk. Çevrede gözetlemesi için bıraktığımız dört veya beş arkadaşımız bölgeden geçen polislerin dikkatini çekmiş, gözaltı işlemleri başlamıştı. Ben de onlarla birlikte karakola giderek durumu anlatmaya çalışıyordum. Karakoldan karakola dolaştırıldıktan sonra serbest bırakıldık.

O sırada tabutun binaya alınması, çevredeki kalabalık sıkıyönetim komutanlığına ihbar edilince polisler genel merkeze gelerek arama yapmak istemişler, neticede tabut tekrar polis nezaretinde Gümüşsuyu Askeri Hastanesine götürülerek sakıncalı bir durum olmadığı tespit edilmiş ve gece geç saatte Isparta’ya defnedilmek üzere gönderilebilmişti.

1950’de Senirkent’te başlayan hayatı 5 Aralık 1979 tarihinde, çok genç yaşında sonlandı. Çok sevdiğim, yakın hissettiğim, sohbetinden, birlikte çalışmaktan mutlu olduğum bir arkadaşım, yoldaşımdı. Anısına saygıyla...

9 Eylül 2024.

Huseyin Gurcan haber 1 w3

Huseyin Gurcan haber 2 w6

Huseyin Gurcan TSIPhaber 1 w6Huseyin Gurcan TSIPhaber 2 w6

Gerçek, sayı 149, 10 Aralık 1979.